Vikeblogg

"Ragnvald would like to meet you" Trur ikkje det, nei. Som om eg ikkje har nok å kave med.

Med jamne mellomrom dukkar slike som Ragnvald opp. Eller stort sett heiter dei Pauolo (nei, ikkje Choello) eller noko liknande. For nokre år sida var eg ung og dum nok til å seie ja til å bli med i eit nettsamfunn som heiter Wayne. Berre for å glede ein ung nevø som kommuniserte best på den moderne måten; med god avstand til mottakaren. Eg trudde han trengde dei venene han kunne få; når til og med tilårskomne tanter vart spurt. Ungguten har for lengst reist vidare til Twitter og Netlog og eit eller anna. Det er berre eg som sit fast i myra og ikkje veit korleis eg skal kome bort frå denne Wayne. Alt eg har gitt av info er fornamnet mitt, landet eg bur i og alder. Eg kan ikkje forstå at nokon av dei tre tinga verkar særleg tiltrekkjande. På andre enn Ragnvald.

No hadde eg heller ikkje hatt sjanse til å møte denne innbitne ungkaren (innbiller eg meg at han er), om eg aldri så gjerne ville. Eg har for lengst gløymt alle kodar og passord som gjev meg tilgang til Wayne, og har ingen intensjon om å bruke tid på å finne ut av korleis eg skal få nye. Så stort sett vel eg å møte dei regelmessige skriva frå Wayne i e-postkassa mi, på same pedagogiske måte som eg møter ungar med uønskt åtferd; eg ignorerer. Både Ragnvald og Paulo hamnar i søppelkassa. Då er Facebook verre å oversjå. Etter å ha snakka stygt om fenomenet heilt sidan det dukka opp, gav eg opp i fjor sommar og registrerte meg både med foto og favorittkafe og eg veit ikkje kva. Og som alle ihuga motstandarar vart eg sjølvsagt den ivrigaste av dei alle, i sånn cirka ei halv veke. Eg leita opp gamle klassekameratar som eg ikkje har sett sidan eit nesten gløymt folkehøgskuleår og som eg ikkje kjem til å sjå igjen heller. Anna enn på Facebook. Eg takka gladeleg ja til alle veneførespurnader frå fjern og nær, heilt til eg oppdaga at dei som hadde forandre seg så veldig sidan ungdomsskulen, slett ikkje hadde gått på same skule som eg. Eg hadde faktisk verken sett eller høyrt om personen før. Då fann eg ut at det var på tide å bremse ned. Eg innsåg også at fjesboka eigentleg ikkje var tingen for meg: Eg er verkeleg ikkje typen til å skrive om personlege tankar slik at alle kan lese.

Men den går ikkje. Etter sommarferien kom ein litt snurt e-post frå Facebook om at venene venta på meg. Eg hadde ikkje vore inne og registrert verken bursdagen til Anne Sofie Puntervold frå Snåsa, som eg meiner eg møtte ein gong i kantina på universitetet, eller så var det ei anna. Heller ikkje hadde eg fått med meg alle invitasjonane til hendingar eg ikkje har tid eller barnevakt til å gå på. E-posten var omtrent like snurt som den eg for ei tid sidan sende til ei god gammal venninne, som eg ikkje hadde høyrt frå på månader. Ja, eg visste sjølvsagt alt om henne, frå Facebook. Eller Fakebook, som er eit mykje meir passande namn. Eg hadde sett glansbiletesida; og lese alle dei humoristiske kommentarane hennar, men det ante meg at eg ikkje visste noko om korleis ho eigentleg hadde det. Om ungane som sleit på skulen, om mannen som jobba for mykje, om korleis det gjekk i den nye sjefsstillinga og om ho fekk tid til å klippe tåneglene innimellom.

Sidan det har eg ikkje høyrt frå henne. Berre ein kort replikk tilbake, på e-post, sjølvsagt, der eg forstod at eg no gjekk over grensene, for korleis det var vanleg å kommunisere. I alle fall på Facebook. Og forresten hadde ho slett ikkje tid, innimellom dei 25 daglege statusoppdateringane. På Facebook. Og berre så eg visste det, ho hadde faktisk enda fleire forpliktingar her i livet. Ho måtte få folk til å følgje seg på Twitter også, må vite. Sidan det har vi ikkje vore venner. Ja, eg veit framleis kvar ho har vore på ferie og at ho skal til tannlegen i morgon. Men no er vi uvenner. På Facebook. Eg lurer faktisk på om det kan vere ein kjempeide for ei ny verksemd. Kanskje eg kan verte gründer for eit nytt nettsamfunn, der ein samlar så mange uvenner som mogeleg. – Hei, vil du vere uvennen min? Eg kan spørje Ragnvald.

Nikolina

Meir å lese på Vikebladet Vestposten:
 

Eg takka gladeleg ja til alle veneførespurnader frå fjern og nær, heilt til eg oppdaga at dei som hadde forandre seg så veldig sidan ungdomsskulen, slett ikkje hadde gått på same skule som eg.

Blir lest no
 

Eigedomstransaksjonar

Her er årets første eigedomstransaksjonar

Sjå kva eigedomar på ytre Søre som skifta eigar i januar.

Her er dei dyraste eigedomane i 2016

Nedgang i talet på eigedomar som gjekk for meir enn 4 millionar kroner frå 2015 til 2016.

Sjå kvar det er flest fritidseigedomar

I løpet av dei fem siste åra har 365 fritidseigedomar skifta eigar.

Dusty Track er tilbake

Dusty Track er tilbake i manesjen og spelar på Kaffebaren i Ulsteinvik fredag 3. mars.

KOMMENTAR

Hødd må gjere grep om dei skal kjempe i toppen

8–0 tapet i Molde onsdag kveld må ha vore blytungt for alle involverte

Fortel om vegen bort frå nynorsken

Kva får ein ung mann som har skrive nynorsk i 18 år til å gå over til bokmål?

Har aldri hatt utferdstrong

Hanne Notøy har alltid hatt postnummer 6065, men ho følgjer med på både båtar og fotballspelarar som dreg ut.

Frå Nashville til Sunnmøre

Artisten Solveig Leithaug held konsert i Ulstein kyrkje 14. mars

Trålaren som vart piratskip

Bygg nummer 36 ved Hatlø Verksted har hovudrolle i ny bok

Takkar arbeidskameratane for at han er i live

– 9. januar er min andre fødselsdag.

Lovar spennande program på Kvinnedagen

Jeanette Solstad Remø er hovudtalar under den lokale 8.-mars-markeringa

Fullpakka då Knitting Inna kom til Hareid

Ikkje ein stol var ledig då «Knitting Inna» - Ingunn Myklebust kom til Trådkråa for å snakke om den nye boka si «Bystrikk».

KOMMENTAR

Uverdige buforhold

Eit bra husvære kan vere avgjerande for å halde seg rusfri etter eit fengselsopphald, og her har kommunen svikta.