Slik lydde overordet frå eit innslag redaktøren hadde i nr 4 av Vikebladet Vestposten 2007. Eg tykte det var ei god historisk skisse av slik staten og kyrkja har vore i brennpunktet av dei leiande. Hans konklusjon lydde slik: ”Og då er dette ikkje først og fremst eit spørsmål om kva kyrkje vi vil ha, men om kva stat vi vil ha.” Kampen om kyrkja, om føremålsparagrafen i skulen er nettopp ein kamp om kva stat, kva samfunn vi skal ha inn i framtida. Difor er arbeidet med dette så viktig. I dag har vi ein stat som har valt seg ei grunnlov som slår fast at alle innbyggjarar har fri religionsutøving, ein religion som er knytt til evangelisk-lutherske tankar, ein konge som skal bekjenne seg til denne religionen, at medlemer av regjeringa som ikkje bekjenner seg til statens offenlege religion, ikkje kan delta i saker som angår kyrkja. Eidsvoll-mennene har sett så viktig på alle lover dei har utforma, at skifte eller brigde av desse skal følgje denne regelen: ”Viser erfaring, at nogen del av denne Kongeriget Noregs Grunnlov bør forandres, skal forslaget derom framsettes på første, andre eller tredie Storting efter næste valg at bestemme, om den forslåede forandring bør finne sted eller ei. Dog må sådan forandring aldrig modsige denne grunnlovs prinsipper, men alene angå Modifikationer i enkelte bestemmelser, der ikke forandre denne Konstitutions ånd, og bør to trediedele af Stortinget være enige i sådan forandring.” Som vi ser har kvar innbyggjar lov til fri religionsdyrking, men staten og kyrkja er lovleg bundne. Det skal ikkje vere lett å forandre dette, i følgje grunnlova. Og ser vi så vidare på kva slag verdiar som har gitt oss den såkalla kristenarven, må vi sanne at gode kristne, diktarar av salmar og byggjande litteratur, komponistar har skapt meisterverk inspirert av kristne tankar og opplevingar, skapande målarkunst og skulpturar og eit lovverk som har sett gode grenser kring kvar einskild av oss. Og i dette biletet må vi ikkje gløyme kva bibelske tankar har skapt mellom oss. Og det er her skulen har vore ein så god målberar av kristenarven.med sin føremålsparagraf og sine fag. Vi veit kven som var sentrum i kristenarven, og vi vart pålagde å gi eit nært og eit realistisk bilete av Jesus Kristus. Det var dei gode forteljingane om han og situasjonen han stod i, som gav oss både tru og liv. Det er altså dette som skal takast frå oss. Dei som har kome inn i landet vårt og blitt nordmenn, har fått våre leiande til å tru og meine at desse ikkje vil tole å høyre kva vi trur på eller lever etter. Så skal då arven gøymast bort i ei såkalla nøytral oppseding. Det finst altså leiande politikarar som trur på at denne oppsedinga er realistisk. Grunnlova gir trusfridom. Men dei som kjem til landet vårt, bør få opplæring i vår tru og tankar. Vi vil at kristenarven i vidaste forstand skal vere vårt varemerke. Magne Grimstad sen.