Det er på tale å fornye den kyrkjelege liturgien, og det er særleg syndsvedkjenninga som har vore nemnd i den samanheng. Dette fordi mange meiner at den kjem på eit uhøveleg tidspunkt og inneheld formuleringar som mange ikkje finn seg til rette med. Er det innhaldet, tidspunktet eller formuleringa det skal rettast på? Det er knytt rik lovnad til det å vedkjenne sine synder, for det står skrive: "Dersom vi bekjenner våre synder, då er Han trufast og rettferdig, så Han tilgir oss syndene og rensar oss frå all urettferd!" Etter mitt syn har dei som forma den noverande liturgien tenkt rett når dei plasserte syndsvedkjenninga i innleiinga til gudstenesta, for det er åndeleg frigjerande å kunne halde fram i takk og tilbeding i den visse at Han som både kan og vil tilgi synder har innfridd sin lovnad. Den språklege formuleringa må gjerne gjerast betre, men utan å svekke innhaldet. Men då må det finnast flinkare konsulentar enn dei som har gjort freistnad på å gi det første bodet i Fadervår ei ny formulering, for dei har ikkje hatt sans for rytmen i språket. Vi må ikkje leve i den villfaring at språket automatisk vert betre om vi gjev innhaldet ei ny form. Nei, det er rytmen og dei rette klangfulle orda som skaper god og verdfull stil. Dillettantar må haldast borte frå dette arbeidet. Fornying har det vore - og det må det bli etter kvart som tidene skifter, men forma og innhaldet må takast vare på. Det er viktig å take seg god tid, og lytte og leite etter den rette rytmen og tonen i målføret. Det vert ofte åtvara mot å nytte "Kanaabsspråk" i kristen forkynning. Men uttrykket "Kanaansspråk" har i denne samanheng vorte eit udefinert ordspel. Sanninga er at Skrifta sitt innhald berre rett kan gjerast kjent med dei ord og det vitnemål som står skrive i vår bibel. Inge Grimstad