Debatten om syndsvedkjenninga går ivrig i spaltene i lokalavisa. No dreg ein til og med katolikkar inn i diskusjonen. Dessutan finst det som kjent folk som er meir katolske enn paven. Eg har ikkje fylgt så godt med i grunngjevinga for å endre liturgien. Men det er all grunn til å vurdere, om ein kanskje kunne møte folk som ser innom ei gudsteneste med noko meir positivt enn at dei får i fanget ei stendig påminning om at vi er fortapte syndarar. Ei sterkt gudfryktig kone kom til meg for mange år sidan og sa at: Kva hjelper det å bede om tilgjeving den eine augneblinken, når du i neste augneblinken tenkjer ein syndig tanke? Tenk om ein døde før ein fekk bedt om tilgjeving! Eg svarte henne at det trong ho ikkje engste seg for. Tilgjevinga er ein tilstand som du lever i. Alle veit at skuldkjensle er ei fæl bør å bere på. Skuldkjensle øydelegg sjølvbiletet ditt og trua på deg sjølv. Ved nerveplager er det ofte skuldkjensla som så sterkt gjer seg gjeldande og med det angst. Det er for så vidt god mentalhygiene å kunne be Gud og menneske om tilgjeving, når ein meiner å ha gjort noko gale, og især dersom ein tydeleg har skada eller såra sine medmenneske. Men den kristne sjelesiktinga som går ut på at vi har synda i tankar ord og gjerningar, ja, at vi er fødde med synd som vi har arva og må ha forlating for, er laga av menneske som vil ha kontrollen, slik vi veit kyrkja har hatt tydelege tendensar til oppgjennom tidene. Så skal vi då i tillegg til å tigge om tilgjeving både når vi veit vi har gjort eller tenkt gale, og når vi ikkje veit det, gå i kyrkja og ramse opp i kor at vi har såra vår Herre og kjenner den vonde hugen i hjarta. Dei fleste mullar med av gamal vane, størsteparten seier ikkje noko. Og kvifor må ein til kyrkja for å vedkjenne synder? Det er då ikkje rituala som gjev oss tilgjeving. Katolikken ville ha skriftestolen som alternativ. Eg seier berre UHA! Og kva er synd? Saka er at det du lærer er synd, vil du gjerne tru er synd, og ha vondt samvit for, om det er aldri så uskuldig. Kortspel, felespel, visesong, sminke, dans, motar, røyking, pyntesaker, seksuallyst med meir, har gitt folk haugevis av skuldkjensle ned gjennom tidene, skuld som dei har bede om tilgjeving for og som eg trur skaparen har ledd og rista på hovudet åt. Eg trur ikkje det er tåreperser han treng. Du kan få skuldkjensle for å lese for lite i Bibelen, for å ikkje greie å vere tolmodig nok med ungane eller tvert i mot få samvitsnag for ikkje å vere streng nok. Eg trur kyrkja skulle preike meir om at det nyttar å gjere det ein veit og trur er rett. At det er frukta av kjærleiken som kan få andre til å skjøne at vi alle er verdfulle skapningar, som har til oppgåve å gjere våre medmenneske lukkelege og leve i fred med kvarandre. Bøna er først og fremst viktig for å få oss til å sjå korleis vi kan finne gagnlege løysingar på problema våre, og finne vegar til å hjelpe andre. Det vi gjer gale mot våre medmenneske, gjer vi mot Gud. Men verst gjer vi det mot oss sjølve, for di det vil liggje å gnage som eit sandkorn i skoen, til det vert sår. Slike gnagsår kan gjere oss sure og lite tolerante. Ulukkelege menneske er ikkje alltid snille mot andre, men brukar sin eigen redsel som våpen mot trugande ”fiendar.” Eg trur ikkje den kyrkjelege syndsvedkjenninga er stort anna enn ei oppramsing. Og kanskje dei som treng den mest ikkje brukar den. Det vi gjer gale mot miljøet, mot dyra, mot den fattige verda, og med vår opprustning og opplæring til krig, har vi lite samvitsnag for, og det er ikkje medteke i syndsvedkjenninga. Der i mot har kyrkja det annsamt med å halde oppe trua på jomfrufødselen gjennom trusvedkjenninga. Det er i det heile noko patetisk over desse oppramsingane i kyrkjeleg samanheng. Somme kjenner det nok som ein tryggleik, at dei kan det og kjenner det att, men det kan vere ei sovepute, og. For kan hende kunne det vere på sin plass å ta kontakt med dei ein har såra, i staden for å ramse opp ei vedkjenning som er heilt upersonleg. Marie Lovise Widnes.