”Gudskjelov, ein kan då tale litt om veret.” Det sa Henrik Straumsheim for nokre mannsaldrar sidan. No for tida snakkar alle om veret, og fleire og fleire trur at det er menneskeskapt. Det er frykteleg, for vi har då prata om veret i alle dei år, i den trygge forvisning at akkurat det kunne ingen gjere noko med. At Vår Herre skulle ha vorte så skammeleg tilsidesett no for tida, at han ikkje får råde over veret ein gong, det er skræmande. Men no er det altså slik at vi skal røyste inn i kommunestyre og storting dei som etter kvart kan love oss det beste veret. Og kva er godt ver, då? Er det blå himmel og mykje snø, eller er det berrfrost og kuldegrader? Før i tida trong vi til høyterre om somrane og sledeføre om vintrane. Då hadde vi trong for kvennabør om hausten og ein storm for å reinske lufta, av og til. Då måtte vi gå til fots lange vegar både til kors og kyrkje, og ikkje minst når vi skulle fornye sirupskrukka og brødmjølet. I styggever av alle dei sortar, frå haglebardysingar til rennedriv og gorbløyte, og surnåra med slettekave, for ikkje å snakke om austingen med tynnaknuta i ròsene. Men var det noko hjelp i å slutte med torvfyringa for det, og var det nokon som tykte synd i oss om vi vart ollvåte? Og var det nokon som tok skulda på seg, anten det vart fimbulvinter, eller brennhete? Nei og nix! Men i dag, når alle folk har bilen ståande utfor nova, og kan gå i berre skjorta og bruke småsko dei fem stega frå døra til førarsetet, då jamrar dei seg jamt. Klagar og syter gjer dei når det er kaldt og ofyse, og får vi fem dagar med brennhete, så klagar dei sanneleg på det og. Og skikkeleg gale er det om dei finn ein forvilla blomst i januar, då er det vonde varsel med ein gong. Og eg som har kosa meg slik med julerosa i hagen som blømer på tredje månaden, no. Og så spådde dei kraftkrise i haust. Radio og TV og aviser jamra som om det var tett før vi måtte drage fram trankola og flatbrennaren, og v e oss om vi ikkje sytte for å fryse prisen før han steig til himmels. Og folk skunda seg og bestilte fastpris, for magasina var tome og ingen ovabur i sikte. Men sjådde du, som han sa gamle grannen min. Datt det ikkje ei middels syndeflod ned til oss, og der sit dei med fastprisen sin og gjøder kraftlaga. Der kan ein sjå når dei trur meir på media enn på regnbogen. Ikkje treng vi høyterre lenger, og ikkje frys vi forderva om no kuldegradene skulle komme. Og vi står no vel ut ein skjørtebris endå, så gode hus som vi har. For ikkje å snakke om snømokinga, som vi ikkje treng å syte for. Men no vil dei ha snø, alle som har skjent og brent kvar gong storemannen tilgodesåg oss med nokre fjon. Og no skal det satsast på veret. Kjendisar går inn for kvit vinter, les vi, og bispen vil mørkleggje kyrkjene. Alle monnar dreg, sa musa ho pissa i havet! Nei skal dei få ned Co2 utsleppa, så får dei jamen skjere ned på oljeboringa. Kanskje etterkomarane våre kunne like å finne ein oljedrope om nokre hundre år? Men det vil ikkje dei høge herrar. Nei her gjeld det å slå saman alt som samanslåast kan, for å tyne meir opp or havbotnen og selje meir olje. Og ikkje alt dei investerer oljepengane i, toler sollyset, heller. Men leggje avgifter på piggdekk og straum og bensin, det kan dei. For det merkar dei så godt, dei som må til jobb og må frakte ungane i barnehagen i busslause grender. Heldigvis får dei snart avfolka utkantane, så dei som er toskne nok til å bu uti paddemarka, får ta straffa si. Men det er ein ting eg ikkje forstår. Vert det mindre forureining av at folk som må på jobb, må betale store avgifter? Vert det mindre forureining i verda, når vi kjøper kvoter av land som forureinar så lite at dei har kvoter å selje?