Kollegadagen

Arbeidskameratar: Kanskje vi burde feire «Kollega-dagen», foreslår Liv Osnes Dalbakken. FOTO: 123RTF  Foto: Wavebreak Media LTD

Kommentar

Det finst dagar for så mangt. Mange av dei er funne på av handelsnæringa for å skape eit behov for å kjøpe gåve, som «Valentinsdag», «Morsdag» og «Farsdag». «Kvifor har vi ikkje «barnas dag», då?» hugsar eg at vi spurde foreldra våre. Det er sikkert fleire enn mi mor som har svart: «Det er barnas dag året rundt». Men kanskje vi burde feire «Kollegadagen»?

Den første skikkelege jobben eg hadde, utførte eg åleine. Eg tynna kålrotplanter for onkel Magne på Osnes. Det regna sjølvsagt heile sommaren, åkeren var uendeleg, og eg låg der åleine i gjørma med kjensla av at «hjernen er alene». Kor kjekt hadde det ikkje vore å ha nokon å arbeide saman med! Tenk å ha ein kollega å prate vekk timane med. Men til slutt var jobben gjort, og resulterte i tusen kroner i løn frå onkel Magne, og diplom frå far min for lang og tru teneste i gjørma. Men åkeren og eg var definitivt ikkje eit tilfredsstillande arbeidsfellesskap.