Han har det travelt som oss andre, med full jobb og nyinnkjøpt hus som skal pussast opp. Det har ofte blitt seine kveldar siste månadene, men i februar flyttar familien på fem inn. Levi sitt ansikt druknar i eit smil medan han fortel. Han er tydeleg glad og stolt over kva han no står framfor – å få sitt eige hus. – Eg bestemte meg for at når eg fekk meg jobb, ville eg kjøpe meg hus. No har eg ansvar for familien min, slår han fast. Som ein del av introduksjonsprogrammet blir flyktningane plasserte ut i språkpraksisplass ein dag i veka. Levi fekk plass hos Libra i november i 2004. Etter ei tid spurde han om å få vere der to dagar. – Eg bestemte meg for det fordi eg ville bruke tida til å prate med folk, eg ville bli flinkare i norsk.

Klagar ikkje på prisane

I juni 2006 var han ferdig med programmet, og ivrig som han hadde vore i tenesta, fekk han fast tilsetjing ved verksemda. – No får eg løn og betalar skatt og rekningar. Det gir erfaring med korleis ein skal styre økonomien, eg lagar ein plan, seier han og blir for første gong alvorsam. Sjølv etter fleire forsøk på å få han til å klage litt over kor dyrt alt er, blir spørsmålet ubesvart. Einaste han vedgår aldri så lite, er at sertifikatet var dyrt. Med sitt bakteppe ser han heilt andre ting.

14 år i flyktningleir

Levi er fødd i Liberia, men flykta til Guinea i 1990, 19 år gamal. Her budde han i ymse leirar i 14 år. I den siste leiren var der 30 000 flyktningar. Han fortel at dei første tida budde i telt, seinare fekk dei hjelp til å byggje eit lite hus. – Livet var hardt. Vi hadde ikkje det eg kallar arbeid, men jobba litt for å få litt pengar. Vi fekk litt pengar frå ein amerikansk hjelpeorganisasjon, men meir som hjelp til sjølvhjelp, og vi fekk mat av FN, forklarer han. Meir vil han ikkje seie om forhistoria si. Det blir for sårt, vil vekke for mange triste minne. Han mista foreldra sine, også systrene vart drepne. Han har ein bror som han trur lever. Eit vonlaust liv som berre tankane kunne flykte frå.

Draumen

– Eg hadde mange draumar. Ein fattig person må ha draumen, vert det sagt. Eg drøymde at eg ein gong skulle få reise frå Afrika, men eg såg inga moglegheit. Kvar skulle eg finne pengane? Draumen om å få bli mett, om å få leve i eit land som har fred, lever hos mange afrikanarar. Der føler ein at ein har ingen ting å leve for. Men så fall FN sine auge på Levi og familien hans som då var blitt fire. Som kvoteflyktning kan ein søkje seg til eit bestemt land. Det gjorde ikkje Levi. Han ville berre vekk. Men han hadde ein annan draum, ein draum om ein gong å kome til eit land der han kunne få oppleve kva snø var for noko. Den dukka opp då han på skulen i Liberia fekk sjå eit fotografi av eit snødekt landskap. -Då vi kom til Vigra var det mykje snø. Då vart eg veldig glad, også fordi eg då visste at eg ikkje lenger var i Afrika.

Kjende Norge via fotball

Han kom til Hareid i november 2003. Lite visste han om Norge, kjende namnet frå VM i fotball, visste at det var eit land i nord, og at det var eit kongedøme. Levi starta med introduksjonsprogrammet rett over nyåret. I byrjinga fann han norsk vanskeleg, men etter kvart gjekk det lettare. Han hadde lært seg framandspråk før, så han viste kva det gjekk ut på. I Liberia er der 16 stammespråk. Han kjem frå den delen der grebo er stammespråket, men engelsk er offisielt språk. Så måtte han røme til Guinea der han måtte lære seg fransk.

Nye utfordringar

Den nye kvardagen byd på mange utfordringar. Han finn arbeidet ved Libra vært interessant. – Eg har aldri vore med på å byggje opp ein ting heilt frå byrjinga av, seier han på sunnmørsk. Så har han laga til ei leiligheit i kjellaren i huset sitt med god hjelp av ein arbeidskamerat. Han har også kjøpt seg bil. Liberia har han ikkje noko forhold til, berre at han veit det er fødelandet hans. No bur han her, og vil leve som oss. – Draumen min har gått i oppfylling. Eg håper at andre i Afrika kan få same moglegheita, men eg trur ikkje det er så lett å finne ein plass til flyktningar.