«Alt liv er like mykje verdt», hevdar 10-åringen. I ein femdagarsperiode i sommar hadde eg som spesialoppdrag å passe katten hans i Øvstenakken på Lerstad.

Eg var nemleg komen i den posisjon at eg var den einaste i næraste familie som var heime på Sunnmøre desse dagane. Dei andre var i Oslo, Bodø og Kragerø.

Katten veg om lag 1,5 kilo – eg ca. 100 kilo.

Tilsynelatande lett match.

Oppdraget gjekk ut på å halde oppe katten sin tilgang på mat og vatn og sørge for at han kom seg inn og ut av huset.

– Han likar ikkje å vere ute om natta, fotalde 10-åringen før han reiste til Kragerø.

Det skada heller ikkje at han fekk litt kos.

Ein linn fridomsvind bles langs Ellingsøyfjorden. Oppdraget opna for at eg kunne ta dagsturar ut i periferien – som å gå til Ålesund sentrum og slå meg ned på ein kafe og sjå kva som hende – eller køyre ut i Haram og bestige Hildrehesten.

Men ein sur skoddevind frå nord gjorde at det ikkje vart nokon spasertur til Ålesund sentrum eller bestigning av Hildrehesten. I staden vart det fisketur til Skarvhammaren i Solavågen. I løpet av ein times tid drog eg eit tjuetals fiskar der inne under hammaren, lyr og sei om kvarandre.

Ein av lyrane var så småfallen at eg vurderte å kaste han ut att. Men så kom eg på katten. Eg hadde ikkje sett han for heile dagen – og no begynte det å bli skumt. Eg gjorde opp fisken, pakka sakene og raska meg heimover. Nei, katten ingen stad å sjå.

Eg måtte tenke på tiåringen, han som hevda at alt liv var like mykje verdt. Kva om noko hadde hendt katten?

Eg la den vesle lyren i matfatet til katten og tok til å filetere resten av fangsten for deretter å lage fiskekaker etter ei oppskrift der eit par teskeier med sennep og ein halv muskat skulle spisse smaken.

Då kom han ruslande. Han må ha kjent lukta av lyr og fiskekaker.

Neste morgon låg berre haudet til lyren att i matskåla, stirande mot meg med store anklagande auge.

Som om han ville vite om eg meinte at alt liv var like mykje verdt.