– Kjære Hareidsdølar, kjære sambygdingar. Då eg vart spurt om å vere årets stemnetalar var det ei bibelhistorie som var det første eg tenkte på. Den eg tenkte på var den bortkomne sonen, som hadde sløst vekk heile forskotet på arven og levd eit liv i fest og fanteri. Då han kom heim slakta dei gjøkalven til han og han blei tatt imot som ein konge. Det var den følelsen eg fekk. Eg møter opne armar, nesten som ei dronning.

Sjølv om eg flytta frå Hareid, då eg framleis var ei litt militant rødstrømpe, som levde livet til fulle, så seier eg kjære sambygdingar, for eg er og vil alltid vere stolt av å kalle meg ein Hareidsdøling.

Aller helst skulle eg stått på ei scene, framom ein fullsett Hareidhall. Ikkje berre fordi eg er glad i merksemd, men fordi vi hadde vore tilbake til den normale normalen igjen. Det ville betydd at de hadde møtt mannssterke eller kvinnesterke til ei slik hending. I ei bygd som Hareid er det det at folk stiller opp, engasjerer seg og deltek som er det viktigaste.

Det er ikkje alltid dei som ropar høgast eller står fremst i kyrkjekoret som engasjerer seg mest. Det er ikkje slik at vi som er mest synlege er dei som gjer mest for andre. Engasjement, hjarterom og ekte omsorg finn ein gjerne hjå dei som sel vaflar på ein treningskamp for J15-laget, eller dei som er besøksvenner i regi av Røde Kors eller frivilligsentralen, og som ikkje snakkar høgt om det.

Det er alle dei av dykk som opnar heimen for ein ekstra rundt middagsbordet, som er konfirmantar, som kokar kaffi, som er natteramnar. Den som køyrer ein full tenåring heim, som har kasta opp over heile seg, sjølv om du veit at det kjem til å lukte spy i lang tid framover. Eg har sjølv vore ein av desse ungdomane og har sjølv blitt køyrd heim av ein vaksen. Takk!

Takk for ein fin og trygg oppvekst, med opne dører. Det er kanskje det eg tenkjer mest på når eg tenkjer på oppveksten på Hareid. Opne dører. Som utflytta og berre besøkande, opplever eg framleis dei opne dørene når eg kjem heim. Alle visste kvar nøkkelen hang, om det mot formodning skulle vere låst. Og dersom eg ringte på, så var det mest for å seie "hei, her er eg", for vi venta aldri på at nokon skulle kome for å opne. Vi ringte på og så kom vi inn, stort sett i same augneblink, sparka av oss skoa og kjente oss som heime.

Opne dører møtte eg også då eg ville byte klubb og springe for Hareid Idrettslag. Som eg sa innleiingsvis har eg blitt tatt imot med opne armar, mest som ei dronning. Og eg veit at eg er heldig. Eg får pokal og blir skriven om i lokalavisa når eg presterer bra. Med springinga, vel å merke. For om eg presterer bra med oppvasken, har skifta sengekle eller tatt to klesvaskar på same dag så er det ingen som skriv om det. Eg får heller ikkje pokal eller medalje for å kome tidsnok på jobb, eller for å stille på dugnad. Det er det dei færraste av oss som får.

Som forelder får du heller ingen vase eller pokal for å halde deg edru ein laurdagskveld, i tilfelle du må hente poden din på fest. Likevel så blir alle desse tinga gjort. Av dykk. Eg har skapet fullt av vasar og pokalar fordi eg er flink til å springe. Men det handlar ikkje om premiane i seg sjølv, det handlar om å bli sett og å bli anerkjent for den jobben som har blitt gjort. Anten den jobben er å bake kake til korpsstemne eller det å springe langt.

Det å bli invitert til å halde tale under Hareidsstemna 2021 er for meg veldig stort. Det kjem ikkje til å forandre livet mitt, men det gir meg kjensla av å bli verdsett, av å bli sett. Eg høyrer til. Eg høyrer til i Hareid og i Hareid Idrettslag. Eg er ei stolt, stolt Hareidstaus. Eg kjem frå ei bygd med opne armar, opne dører og dugnadsånd. Og nokre få heimebrentsapparat i kjellarar, som alle veit om, men som ingen snakkar så veldig høgt om. For det er også ein del av det.

Eg er klar over at Hareidlandet har endra seg litt sidan eg flytta derfrå, men ein del står ganske fast. På same måten som Masdalskloven er like fin som den alltid har vore, at Melshornet står der det alltid har stått, og at vegen frå Hareid og fram mot Geilane alltid har ei litt særeigen lukt om våren etter gjødslinga, så er friidrettsmiljøet på Hareid like aktivt og engasjert som då systera mi sprang fort for 30 år sidan. Då Trine Pilskog var dronninga av tartandekket, då eg sjølvsagt låg i baksetet på ein Opel Ascona med sota vindauge og pels på rattet. Eg må heilt ærleg seie at då visste eg ikkje at Nordvest Maraton eksisterte ein gong. Den gongen eg var ung og litt militant.

Kjære Hareidsfolk. Takk for at eg fekk halde talen no når eg er litt vaksnare og litt mindre rånande. Eg ønskjer dykk alt godt.